Vijftien jaar orde scheppen in rommelige systemen. Vijftien jaar orde scheppen in rommelige systemen.

Ik begon in visueel ontwerp en bleef daar jaren comfortabel hangen. Tot ik doorhad dat het werk waar ik om gaf nooit ging over hoe iets eruitzag, maar over waarom het niet werkte. Dus ik schoolde me om naar UX/UI, verhuisde van Amsterdam naar Madrid en begon opnieuw, expres. Inmiddels ontwikkel ik meer dan ooit: ik bouw de producten die ik ontwerp in echte code en ontdek binnen een paar uur welke van mijn eigen beslissingen contact met een browser overleven.

De route was niet recht. Ik verkocht vintage kleding op het Waterlooplein terwijl ik bedrijfskunde studeerde, werkte jaren bij een architectenbureau waar mijn rol steeds verder richting ontwerp schoof, en maakte het toen officieel. Die omweg is precies het punt: ik denk in systemen omdat ik ze zelf heb gerund, niet omdat een cursus het me vertelde.

En ja, ik gebruik AI elke dag. Vooral om ermee in discussie te gaan. Het typt snel en denkt middelmatig, dus de richting moet van mij komen, anders komt er iets terug dat zelfverzekerd, generiek en beige is. Daartegen vechten is inmiddels het halve vak. De andere helft is wat het me aan tijd oplevert: productlogica, toegankelijkheid en interfaces die rust geven in plaats van overweldigen.

Bijna drie jaar in UX/UI, en niemand hoeft mijn hand vast te houden. Urbiqo begon als een idee op een servet; ik maakte er een gedefinieerd product van, een design system en de code die nu op staging draait, als co-founder, ontwerper en developer. Bij FLIZpay stapte ik in de vernieuwing van hun merchant-dashboard en droeg ik veel van het vroege werk dat het project neerzette, door context uit engineering, business en design samen te brengen tot heldere, bouwbare beslissingen.